Zwijgrecht
Uit Wiki handhaving
Een verdachte is niet tot antwoorden verplicht en dient voor verhoor te worden gewezen op zijn recht om niet te antwoorden, het zwijgrecht.
Wetgeving
Artikel 29 van het Wetboek van Strafvordering bepaalt dat in alle gevallen waarin iemand als verdachte wordt gehoord, de verhorende ambtenaar, of de rechter, zich onthoudt van alles wat de strekking heeft een verklaring te verkrijgen, waarvan niet gezegd kan worden dat zij in vrijheid is afgelegd. De verdachte is niet tot antwoorden verplicht. In het tweede lid ligt de verplichting besloten dat de verdachte voor het verhoor wordt medegedeeld dat hij niet tot antwoorden verplicht is. Dit wordt ook wel de cautie genoemd.
Grondgedachte
Het zwijgrecht wordt gezien als uitvloeisel van het beginsel dat niemand mag worden gedwongen om aan zijn eigen veroordeling mee te werken, nemo tenetur prodere se ipsum of het nemo tenetur-beginsel.
